Analizë taktike | Pse Franca e Didier Deschamps është kaq e vështirë për t’u ndalur

Skuadra e Didier Deschamps ka repartin ofensiv më të fortë në këtë Kampionat Botëror. Kjo vërtetohet edhe nga fakti se pothuajse të gjithë kundërshtarët zgjedhin të mbrohen me bllok të ulët, duke u përpjekur të mbyllin sa më shumë hapësirat dhe t’ua pamundësojnë francezëve zhvillimin e sulmeve.

Në pesë ndeshjet e zhvilluara deri tani në Botëror, Franca ka treguar se është në gjendje të përshtatet me skenarë të ndryshëm gjatë lojës dhe të gjejë zgjidhje edhe përballë mbrojtjeve të organizuara mirë dhe shumë të ngjeshura.

Struktura bazë e “Les Bleus”

Sistemi kryesor i Deschamps në këtë Botëror është 4-2-3-1. Gjatë sulmit të pozicionuar, mbrojtësit e krahut ngjiten vazhdimisht përpara për t’i dhënë skuadrës gjerësi.

Jules Koundé e bën këtë më shpesh në krahun e djathtë, ndërsa Theo Hernandez ose Lucas Digne zakonisht pozicionohen pak më thellë. Në këto situata, Franca transformohet në një skemë 3-2-5 ose 4-2-4.

Dy mesfushorët shkatërrues kanë një rol vendimtar, pavarësisht nëse luajnë Aurélien Tchouaméni, Adrien Rabiot apo Manu Koné. Njëri prej tyre zbret rregullisht mes qendërmbrojtësve për të mbuluar daljet përpara të mbrojtësve të krahut, ndërsa tjetri pozicionohet më lart për të krijuar lidhjen mes mbrojtjes dhe sulmit.

Kur humbet topin, Franca sigurohet që mesfushorët mbrojtës të mbulojnë menjëherë hapësirat e lëna bosh nga mbrojtësit e krahut.

Në repartin ofensiv, lojtarët lëvizin vazhdimisht, ndërrojnë pozicionet dhe kërkojnë hapësira të lira për të zhvilluar aksionet.

Pa topin, Franca organizohet në skemat 4-4-2 ose 4-1-4-1. Në variantin e dytë, skuadra ushtron presion më lart në fushë, ndërsa njëri nga mesfushorët pozicionohet pranë qendërmbrojtësve.

Si Koundé krijon hapësira për shokët e skuadrës

Jules Koundé është një nga elementët më të rëndësishëm në lojën sulmuese të Francës. Mbrojtësi i djathtë ngjitet rregullisht përpara për të mbështetur sulmet dhe për të krijuar gjerësi në krah.

Detyra e tij kryesore është të afrohet drejt qendrës ose të ruajë gjerësinë e fushës. Shpesh ai futet në zonën e rreptësisë ose në hapësira qendrore dhe më pas shpërthen me shpejtësi drejt zonave të lira.

Këto lëvizje krijojnë hapësira për Ousmane Dembélé ose Michael Olise, të cilët përfitojnë për t’u gjendur në situata një kundër një me mbrojtësit kundërshtarë.

Një shembull tipik është momenti kur Koundé futet në zonë, tërheq me vete mbrojtësin që e markon dhe i krijon Dembélés mundësinë të përballet vetëm me kundërshtarin.

Edhe krahu i majtë kryen lëvizje të ngjashme, por Koundé është lojtari që e përdor më shpesh këtë mekanizëm taktik dhe përbën një nga armët kryesore të Deschamps për të krijuar epërsi numerike dhe pozicionale në krahun e djathtë.

Roli i ri i Michael Olise

Te Bayern Munich, Michael Olise aktivizohet si sulmues i djathtë, duke hyrë shpesh në qendër për të goditur portën.

Në kombëtaren franceze, Deschamps i ka dhënë shumë më tepër liri, duke e aktivizuar si numër 10.

Olise nuk është i lidhur me një pozicion të vetëm. Ai lëviz drejt qendrës, zbret më poshtë për të ndërtuar aksionet dhe qarkullon pothuajse në të gjithë gjerësinë e repartit ofensiv.

Një nga cilësitë e tij më të mëdha është aftësia për të sulmuar me shpejtësi hapësirat e lira. Falë vëzhgimit të vazhdueshëm të fushës, ai zgjedh pozicionin ideal për të marrë topin dhe më pas avancon me driblime cilësore ose pasime depërtuese.

Kjo fleksibilitet e bën Olise efektiv pothuajse në çdo rol ofensiv.

Shpejtësia që ndryshon gjithçka

Një nga armët më të forta të Francës është kombinimi mes pasimeve depërtuese dhe shpejtësisë shpërthyese të lojtarëve ofensivë.

Skuadra e Deschamps është në gjendje të krijojë raste shënimi pothuajse nga asgjëja, vetëm falë një vrapimi të sinkronizuar mirë dhe një pasimi të saktë.

Kylian Mbappé sulmon vazhdimisht hapësirat pas vijës mbrojtëse. Sapo ai nis lëvizjen, Olise, Dembélé ose Rabiot e gjejnë menjëherë me një pasim vertikal. Në ato ritme, shumë pak mbrojtës arrijnë ta ndalojnë.

Ky parim nuk vlen vetëm për Mbappé. I gjithë reparti ofensiv sulmon vazhdimisht hapësirat pas mbrojtësve. Bradley Barcola, Désiré Doué dhe vetë Olise shfrytëzojnë maksimalisht shpejtësinë e tyre.

Kompaktësia pa top

Franca nuk ushtron presion agresiv gjatë gjithë ndeshjes. Në vend të kësaj, skuadra e Deschamps fokusohet te kompaktësia, duke mbyllur fillimisht hapësirat qendrore dhe duke i detyruar kundërshtarët të zhvillojnë sulmet nga krahët.

Mesfushorët mbrojtës kanë një rol kyç. Ata mbulojnë mbrojtjen, fitojnë topat e dytë, bllokojnë hapësirat mes linjave dhe e kthejnë shpejt topin në sulm pas ndërprerjeve.

Po ashtu, Franca mban një vijë mbrojtëse relativisht të lartë. Edhe pse kjo sjell rrezikun e pasimeve në thellësi, William Saliba dhe Dayot Upamecano e kompensojnë me shpejtësinë, leximin e lojës dhe dominimin në duelet ajrore.

Sulmet vertikale të Francës

Franca është një nga skuadrat më të rrezikshme në botë në momentet e tranzicionit.

Pas një ndërprerjeje ose fitimit të topit të dytë, francezët përpiqen ta dërgojnë topin sa më shpejt te lojtarët ofensivë, nëse struktura e kundërshtarit e lejon.

Shumica e ekipeve përpiqen të mbrohen paraprakisht nga kundërsulmet e shpejta të Francës. Edhe gjatë goditjeve standarde në favor të tyre, ato lënë zakonisht tre ose më shumë lojtarë prapa për t’u mbrojtur nga shpejtësia e Mbappé, Dembélé, Barcola, Doué apo Olise.

Megjithatë, ndalimi i Francës mbetet jashtëzakonisht i vështirë. Lëvizjet e menjëhershme në hapësirat e lira dhe cilësia individuale e sulmuesve çorientojnë mbrojtjet kundërshtare, duke bërë që francezët të krijojnë raste të rrezikshme vetëm pak sekonda pasi fitojnë topin.

Sfida ndaj Marokut

Në çerekfinale, skuadra e Didier Deschamps do të përballet me një provë të vështirë ndaj Marokut, sot në orën 22:00.

Marokenët janë një nga skuadrat më të mira të turneut në fazën mbrojtëse. Ata mbrohen me disiplinë, lëvizin në mënyrë kompakte dhe ruajnë distanca shumë të vogla mes lojtarëve.

Për këtë arsye, Francës do t’i duhet edhe një herë të tregojë durim, qetësi psikologjike dhe besim te plani i saj i lojës, edhe nëse nuk arrin të kalojë shpejt në avantazh.