Raporti peshë-fuqi, sekreti që u jep përparësi çiklistëve të lehtë në ngjitje

– Në çiklizëm, atleti më i fuqishëm nuk është gjithmonë ai që ecën më shpejt. Kur rruga bëhet e pjerrët, avantazhi shpesh kalon te çiklistët më të lehtë, falë raportit peshë-fuqi, një tregues që mat fuqinë e prodhuar në raport me peshën trupore, shkruan salute.it.

Raporti peshë-fuqi, i shprehur në vat për kilogram (W/kg), është veçanërisht i rëndësishëm në ngjitje, ku graviteti ndikon drejtpërdrejt në shpejtësinë e çiklistit. Sa më shumë fuqi të prodhojë një atlet për çdo kilogram peshë, aq më i madh është potenciali i tij për të përballuar ngjitjet me ritëm të lartë.

Për shembull, një çiklist që prodhon 250 vat dhe peshon 60 kilogramë arrin një raport prej rreth 4,2 W/kg. Ndërsa një atlet që prodhon të njëjtën fuqi, por peshon 80 kilogramë, arrin rreth 3,1 W

Sipas të dhënave të paraqitura në artikullin burimor, një amator i stërvitur mund të mbajë rreth 3 W/kg për një orë, ndërsa një profesionist mund të arrijë afërsisht 6 W/kg. Çiklistët më të mirë në garat e mëdha mund të përballojnë nga 6,5 deri në 7 W/kg në ngjitje që zgjasin 30–40 minuta.

Në terren të sheshtë, fuqia absolute ka më shumë rëndësi, pasi rezistenca e ajrit mund të përbëjë pjesën më të madhe të energjisë së nevojshme për të ruajtur shpejtësinë. Në këto kushte, çiklistët më të mëdhenj dhe më të fuqishëm mund të kenë avantazh ndaj atletëve më të lehtë.

Në të kundërt, në ngjitje, pesha e çiklistit dhe e biçikletës bëhet një faktor vendimtar. Me uljen e shpejtësisë, ndikimi i rezistencës aerodinamike zvogëlohet, ndërsa nevoja për të kapërcyer forcën e gravitetit rritet.

Këto dallime pasqyrohen edhe në fizikun e sportistëve. Specialistët e kronometrit dhe çiklistët e terrenit të sheshtë janë zakonisht më të gjatë dhe më të rëndë, ndërsa alpinistët karakterizohen nga një trup më i lehtë dhe aftësia për të prodhuar shumë vat në raport me peshën.

Çiklisti italian Filippo Ganna, i cili është rreth 193 centimetra i gjatë dhe peshon afërsisht 82 kilogramë, është një shembull i sportistit me fuqi të lartë absolute, veçanërisht i përshtatshëm për provat kundër kronometrit dhe terrenin e sheshtë.

Megjithatë, pesha e ulët nuk garanton automatikisht performancë më të mirë.

Humbja e tepërt e masës trupore mund të shoqërohet me humbje të muskujve dhe të fuqisë, duke dëmtuar aftësinë e atletit për të ruajtur ritmin gjatë garës.

Për këtë arsye, suksesi në çiklizëm varet nga ekuilibri mes peshës, fuqisë së qëndrueshme, teknikës dhe karakteristikave të itinerarit.

Në garat e mëdha, ku ndërthuren etapa të sheshta, kodrinore, malore dhe prova kundër kronometrit, përparësia nuk i takon domosdoshmërisht çiklistit më të lehtë, por atij që përshtat më mirë aftësitë fizike me kërkesat e garës.